Według Biblii ludzie żydowscy przeżyli dwa główne okresy niewoli.
Niewola babilońska
Po zniszczeniu I Świątyni w Jerozolimie w 586 p.n.e. przez babilońskiego króla Nabukodonosora, znacząca część ludności żydowskiej została wywieziona do Babilonu. Wygnanie trwało ok. 70 lat.
Wygnań rzymski
Po zniszczeniu II Świątyni w Jerozolimie przez Imperium Rzymskie w 70 r.n.e. nastąpiła kolejna wielka diaspora. Społeczności żydowskie rozproszyły się po świecie rzymskim i dalej, kształtując historię i praktyki religijne na stulecia.
Te niewole odegrały głęboką rolę w kształtowaniu tożsamości i tradycji żydowskiej.