Dwie pewne metody ustalania płci
- Obserwacja tarła. Tylko samice zrzucają jaja.
- Sekcja po śmierci – identyfikacja narządów rozrodczych.
U żywych ryb – kilka cech pozwalających na domniemanie płci.
Wielkość
- Samice zazwyczaj większe od samców, ale wielkość akwarium i warunki też wpływają – to tylko zgadywanie.
- Często samica masniejsza (obwód), ale czasem samiec je więcej i rośnie szybciej. Porównuj tylko w pełni dorosłe osobniki. Rozmiar zależny od gatunku: 12–45 cm (5–18 cali).
Brzoza (brzuch)
- Zdrowa ryba z poszerzonym brzochem = samica gotowa do tarła.
- U chorych: powiększony brzuch = atrofia wnętrzna + przyciemnienie skóry.
- Brzuch puchnie też po karmieniu.
- Obecność jaj w akwarium = samica (zrzucają nienasione jaja, jeśli nie zostaną wchłonięte). Nie dowodzi obecności samca.
Pygopristis denticulata – jedyny gatunek z widoczną różnicą
- Płetwa analna (pod ogonem) u samca: dwulobowa (bilobed) – zaokrąglone dołki odchodzące od głównej struktury, kształt litery "D".
- U samicy: końcówka płetwy analnej ostre, ząbkowata, czasem kolczatka.
Ostrzeżenia
- Nie zatłaczaj akwarium pirani. Potrzebują odpowiednich warunków. "Nieśmiałość" pirania = zazwyczaj zatłoczenie.
- Podczas furii karmienia gryzą kawałki sobie nawzajem – w ciasnym akwarium uciekają od siebie, nerwowe. Dobrze opiekowane piranie = zazwyczaj nieagresywne. Ostrożność przy manipulacji – ugryzienia bolesne.
Rozpoznawanie płci pirani to wyzwanie. Najpewniej: obserwacja tarła. Wargi/płetwa analna (u P. denticulata) – wskazówki wizualne. Unikaj zatłaczania.