Foka harpowa: siedlisko, dieta, zachowanie, ochrona

Nazwa naukowa: Pagophilus groenlandicus

Cechy

Foki harpowe to średniej wielkości foki występujące w Północnym Atlantyku i morzach arktycznych. Nazwa pochodzi od charakterystycznego, harfopodobnego znaku na grzbiecie dorosłych osobników. Pełnowzrostłe foki harpowe osiągają do 1,9 m (6,2 stopy) długości i wagę do 160 kg (350 funtów).

Siedlisko

Te foki zamieszkują zimne wody Północnego Atlantyku i oceanów arktycznych, w tym Morze Barentsa, Białe Morze, Morze Grenlandzkie i Kanadyjski Arktyczny Archipelag. Częstują zarówno lodowate pola, jak i wody otwarte, z preferencją dla dryfujących płyt lodowych.

Dieta

Foki harpowe to drapieżniki, które głównie jedzą ryby: lodówkę, dorsza, śledzia, lodowkę polarnego. Mogą też spożywać skorupiaki i inne bezkręgowce morskie. Używając ostrych zębów, są oportunistycznymi łowcami łapiącymi ofiary w wodzie.

Zachowanie

Foki harpowe to zwierzęta społeczne, często tworząc duże grupy zwane "patchami" lub stadami, czasem liczącymi tysiące. Grupy te dają ochronę przed drapieżnikami i pomagają podczas migracji. Są szybkimi pływaczami (do 35 km/h / 22 mph) i zręcznymi nurkami (do ok. 300 m / 980 stóp głębokości).

Rozmnażanie

Samice osiągają dojrzałość płciową w ok. 5-7 lat. Sezon parzenia to zazwyczaj luty-marzec. Samce zakładają terytoria na płytach lodowych i wokalizują, by przyciągnąć samice. Co roku samica rodzi pojedyncze szczeniaki pokryte białym futrem, ważące ok. 10 kg (22 funty). Szczeniaki karmione są piersią ok. 2 tygodnie przed odstawieniem.

Zagrożenia i ochrona

Foki harpowe zagrożone: polowaniem, zmianami klimatu, utratą siedliska, zagarciem w sieciach rybakich, zanieczyszczeniami. Topnienie lodu morskiego zakłóca ich lęgowiska i pola żywieniowe. Chronione przez różne porozumienia międzynarodowe i regulacje krajowe; wysiłki ochronne skupiają się na zrównoważonym polowaniu, ochronie siedlisk, redukcji zanieczyszczeń i monitoringu populacji.