Lampa fluorescencyjna, znana również jako cewka fluorescencyjna, to „lampa wyładowania gazowego” (lampy generujące światło poprzez przepływ ładunku elektrycznego przez zjonizowany gaz), która wykorzystuje prąd do wzbudzania pary rtęci. Wzbudzona para rtęci emituje krótkofalowe promienie ultrafioletowe, które zmuszają fluorofor do fluorescencji, co daje efekt widzialnego światła. Kiedyś żarówki fluorescencyjne były używane głównie w budynkach komercyjnych, jednak obecnie kompaktowe lampy fluorescencyjne dostępne są w wielu popularnych rozmiarach.
Problemy z migotaniem lamp fluorescencyjnych
Reaktory (balasty) lamp fluorescencyjnych kontrolują prądy elektryczne przepływające przez wypełnione gazem cewki. Żarówki fluorescencyjne to wypełnione gazem rury, w których gaz jest wzbudzany impulsami elektrycznymi, tworząc widzialne światło; urządzenie odpowiedzialne za wzbudzanie gazu nazywa się reaktorem. Reaktory wysyłają impulsy prądu przez gaz, szybko włączając i wyłączając światło. Częstotliwość tych impulsów jest zazwyczaj tak wysoka, że naturalne migotanie światła jest pomijalne – produkcja staje się pozornie „ciągła”, ponieważ powyżej około 5 kHz okres półtrwania wzbudzonego stanu elektronów jest dłuższy niż półokres. Niskiej jakości (lub zużyte) reaktory mogą mieć niewystarczającą regulację lub pojemność rezewuarową, co powoduje znaczącą modulację światła z częstotliwością 100/120 Hz, co skutkuje widocznym migotaniem.
Wpływ migotania lamp fluorescencyjnych
Niektóre osoby są wrażliwe na to migotanie – ich percepcja wahań natężenia światła może negatywnie na nie wpływać. Osoby reagujące na to zjawisko mogą odczuwać zmęczenie oczu, dyskomfort, bóle głowy, a nawet migreny. Niektóre wczesne badania (praca Simeona D., Knutelskiej M., Nelsona D. i Guralnika O. z 2003 r. w Journal of Clinical Psychiatry) wykazały korelację między migotaniem lamp fluorescencyjnymi a ruchami powtarzalnymi u dzieci z autyzmem; jednak te próby miały problemy interpretacyjne i nie zostały odtworzone.
Rozwiązywanie problemów z martwymi lub migoczącymi lampami
Martwa lamp fluorescencyjna może mieć wiele przyczyn: całkowity brak zasilania (wypalone bezpieczniki lub wyłączony wyłącznik), uszkodzony starter, spalona żarówka lub uszkodzony reaktor. Najpierw sprawdź źródło zasilania, potem starter, a na końcu żarówki. Jeśli to nie one, reaktor może wymagać wymiany; ponieważ reaktor jest najdroższym elementem, upewnij się, że faktycznie jest uszkodzony (sprawdź ceny przed zakupem – niektóre reaktory mogą być droższe od całej nowej oprawy). Przy migotaniu stosuj te same kroki diagnostyczne, ponieważ te same problemy, które uniemożliwiają działanie żarówki, mogą powodować migotanie. (Migoczące żarówki mogą spalić starter lub sprawić, że reaktor przegrzeje się i ulegnie awarii przedwcześnie.)
Testowanie żarówek fluorescencyjnych
Po pierwsze przyjrzyj się żarówkom – jeśli wokół końcówek cewki widnieje przyciemnienie, żarówka może być wadliwa lub blisko wypalenia. Na końcu każdej cewki znajdują się dwie elektrody – testując przewodność między dwoma stykami, można ustalić, czy elektrody są nienaruszone (jeśli występuje przewodność, elektroda powinna działać). Mimo to, nawet przy nienaruszony elektrodach żarówka może nie świecić; dzieje się tak, gdy cały gaz wyciekł z cewki lub wystąpiło zwarcie w elektrodach. Ostatecznie najlepszym sposobem na przetestowanie żarówki jest wkręcenie jej do sprawnej oprawy.
Zalety lamp fluorescencyjnych
Żarówki fluorescencyjne zamieniają większą część pobieranej mocy na widzialne światło niż żarówki nitowe. Przeciętna 100-watowa żarówka nitowa z nici wolframowej zamienia tylko około 2% mocy wejściowej na widzialne światło, podczas gdy lampy fluorescencyjne zamieniają około 22% mocy wejściowej. Żarówka fluorescencyjna zazwyczaj działa 10–20 razy dłużej niż tradycyjne żarówki i emituje około dwie trzecie do trzech czwartych mniej ciepła niż żarówki nitowe.