1. Życie słodkowodne (faza anadromowa):
* Problem: Łosoś w słodkowodnej wodzie musi zapobiegać wchodzeniu wody do ciał i traconych soli.
* Rozwiązanie:
* nerki: Wytwarzają duże ilości rozcieńczonego moczu, eliminując nadmiar wody.
* Gills: Aktywnie absorbują sole z wody przez wyspecjalizowane komórki zwane komórkami chlorkowymi.
* jelita: Absorbują sole z jedzenia.
2. Życie słonej (faza katadromialna):
* Problem: Łosoś w słonej wodzie musi zapobiec utratę wody i unikać nadmiernego gromadzenia się soli.
* Rozwiązanie:
* nerki: Wytwarzają niewielkie ilości skoncentrowanego moczu, aby oszczędzać wodę.
* Gills: Aktywnie wydalają nadmiar soli przez komórki chlorkowe.
* jelita: Minimalizują wchłanianie soli z żywności.
Adaptacje fizjologiczne:
* Komórki chlorkowe: Te wyspecjalizowane komórki w skrzepach odgrywają kluczową rolę zarówno w sole wchłaniania, jak i wydalania, w zależności od środowiska.
* Kontrola hormonalna: Hormony takie jak kortyzol i prolaktyna regulują aktywność komórek chlorkowych i innych mechanizmów osmoregulacyjnych.
* Adaptacje behawioralne: Łosoś może pić więcej wody w słonej wodzie, aby zrekompensować utratę wody, a także może unikać dużych obszarów soli fizjologicznej.
Anadromowa migracja:
Zdolność łososia do przełączania między wodą słodkowodną i słoną ma kluczowe znaczenie dla ich cyklu życia. Rodzi się w strumieniach słodkowodnych, migrują do oceanu, aby karmić i rosnąć, a następnie wracają do słodkiej wody do spawnowania. Migracja ta obejmuje niezwykłe przesunięcie fizjologiczne w ich mechanizmach osmoregulacyjnych, pozwalając im przetrwać i rozwijać się w obu środowiskach.
Ogólnie:
Łosoś ewoluował wyrafinowane mechanizmy osmoregulatory, które pozwalają im utrzymać stałe wewnętrzne stężenie soli pomimo wahania zasolenia ich środowiska. Ta adaptacja jest niezbędna do ich przetrwania i sukcesu reprodukcyjnego.