Nazwa naukowa
Sturnus vulgaris
Zwyczajny szpak (Sturnus vulgaris) to średniej rozmiaru ptak śpiewak z rodziny szpakowatych. Jest rodzimy w Eurazji i zamieszkuje szerokie spektrum siedlisk – od otwartych terenów wiejskich po tereny miejskie. Szpak to gatunek stadowy, często tworzący duże stada, zwłaszcza zimą.
Cechy fizyczne
Szpaki mają 20–23 cm długości z rozpiętością skrzydeł 31–38 cm. Posiadają ciemne, jaskrawe pióra z purpurowym połyskiem na głowie, szyi i grzbiecie oraz zielonkawym na plecach i skrzydłach. Ogon jest krótki i prostocięty, skrzydła długie i spalone.
Dieta
Szpaki są wszystkożerne – jedzą owady, owoce, nasiona i małe kręgowce. Szczególnie lubią owady, często szukając ich na ziemi, wykopując larwy i inne bezkręgowce.
Zachowanie
Szpaki to bardzo głośne ptaki, ich wezwania opisuje się jako "piskliwe" lub "chrapliwe". Są też silnie terytorialne i bronią swojego terytorium przed innymi ptakami – zarówno własnego, jak i innych gatunków. Słyną z formowania ogromnych stad, zwłaszcza zimą – czasem liczonych na tysiące, a nawet miliony osobników.
Rozmnażanie
Szpaki zazwyczaj lęgają raz lub dwa razy w roku, sezon lęgowy zależy od regionu. Budują gniazda w dołach drzew, budynkach lub innych konstrukcjach, z trawy, liści i innych materiałów. Samica składa 4–6 jaj, które obaj rodzice inkubują przez 12–14 dni. Ptaki młode opuszczają gniazdko po 21–23 dniach od wylęgnięcia.
Migracje
Szpaki to ptaki wędrowne, zasięg migracji zależy od regionu. W niektórych rejonach są ptakami osiadłymi, w innych wędrują na południe na zimę. Migracje odbywają się w dużych stadach, szpaki często korzystają z tych samych tras co roku.
Status ochrony
Zwyczajny szpak to gatunek powszechny i liczny, nieuznawany za zagrożony. Jednak ich ogromne stada bywają problemem – hukiem i szkodami w uprawach.