Płatogłowe to zazwyczaj spokojne ryby chrzęstnopłetwe, blisko spokrewnione z rekami. Zazwyczaj nie stanowią zagrożenia dla ludzi, ale należy zachować ostrożność płynąc w ich pobliżu. Są duże i silne, a niektóre gatunki potrafią dać porażenie prądem lub użądlić jadowitym kolcem. Atakują jednak wyłącznie, gdy są prowokowane lub przerażone.
Siedlisko
Większość płatogłowych to zwierzęta dnowe, występujące we wszystkich oceanach. Kilka gatunków jest pelagicznych (żyje w otwartym oceanie) – np. gigantyczna płatogłowa diabelska. Niektóregatunki spędzają część lub całe życie w rzekach słodkich lub ujściach zarożnych.
Gatunki i ryzyka
Potencjalnie niebezpieczne dla ludzi to: płatogłowe kolcowe (stingrays), płatogłowe elektryczne oraz wszystkie duże gatunki. Największa, manta, osiąga 9 m rozpiętości pancerza. Płatogłowe kolcowe mają jadowite kolce, elektryczne dają bolesne porażenia. Nie atakują bez powodu, ale bronią się. Celowe gonięcie, chwytanie lub dotykanie to umiarkowane ryzyko. Przypadkowe wstopienie na płatogłowia przeraża zwierzę i może doprowadzić do użądlenia. Płatogłowe żywią się małymi rybami, planktonem i bezkręgowcami – ssaki (w tym ludzie) nie są ich pożywieniem, nie są agresywne.
Środki ostrożności
Płatogłowe kolcowe i elektryczne często kopią się w piasku. Wchodząc do wody w miejscu znanej populacji, przesuwaj stopy po dnie („shuffle”), by zasygnalizować obecność i dać im szansę uciec. Jak przy każdej dużej rybie – nie gonić, nie zbliżać się zbyt blisko, nie chwytać. Nie ciągnąłbyś rekiny za ogon ani nie jeździłbyś na nich – nie rób tego z płatogłowymi. Traktuj je z szacunkiem, a powinny Cię zostawić w spokoju.