"Wyspa Niebieskich Delfinów" nie zawiera wielu klasycznych przykładów onomatopeji, ale autorka opisuje dźwięki w sposób, który oddaje ich brzmienie.
Np. morze opisane jest słowami "huśtało" i "ryczało" dla fal, lub "wzdychało" i "szepczało" dla spokojniejszej wody. Dźwięki zwierząt: wydry "piszczą", wilki "wycie". Ludzkie: Karana woła w strachu, wioskowianie śpiewają pieśni.
Scott O'Dell kładzie nacisk na warstwę wizualną opowieści, używając dźwięku głównie do budowania nastroju i atmosfery, a nie jako centralnego środka literackiego.