W dyskusjach o tubylcach Arktyki kluczowe jest używanie szacunkowej i precyzyjnej terminologii. Potoczne określenie „Eskimos” jest uznawane za przestarzałe i potencjalnie obraźliwe. Zamiast tego należy wskazywać konkretne grupy, takie jak Inuici, Yupikowie i Inupiaq.
Te kultury wiąże głęboka, wzajemnie szacująca relacja z reniferami. Tradycyjnie wykorzystują one niemal każdy fragment zwierzęcia do celów żywnościowych, odzieżowych, narzędziowych oraz kulturowych.
Żywność
- Mięso: Mięso renifera stanowi podstawowy składnik diety, spożywane na surowo, suszone lub przetworzone w potrawy takie jak pemmikan.
- Tłuszcz: Stopiony tłuszcz reniferzy, czyli smalec, służy do gotowania, zasilania lamp oraz nawilżania skóry.
- Mózg kości: Bogate źródło składników odżywczych, często jadone bezpośrednio.
- Krew: Czasami spożywana na surowo lub mieszana z innymi produktami.
- Żołądek: Błona śluzowa tradycyjnie wykorzystywana do produkcji pojemników.
Odzież i narzędzia
- Skóra: Skóra renifera jest niezbędna do produkcji odzieży, butów, rękawiczek i namiotów. Również do bębnów, worków i innych przedmiotów użytkowych.
- Ścięgna: Wytrzymałe ścięgna służą do szycia i wiązania.
- Kości: Z nich wykonywane są narzędzia, broń (np. strzały) a nawet igły.
Inne zastosowania
- Porogi: Wykorzystywane w sztuce dekoracyjnej, jako narzędzia i w medycynie ludowej.
- Kopytka: Służą do produkcji narzędzi, guzików i biżuterii.
Te praktyki korzenią w wiedzy tradycyjnej i stanowią integralną część życia tubylców Arktyki, gwarantując przetrwanie w surowym klimacie.