Kuliğa eskimejska jest uważana za wyginętą. Ostatni potwierdzony osobnik zebrano w Nebrasce w 1898 roku. Choć w początku XX wieku były niepotwierdzone obserwacje, żadna z nich nie jest ogólnie akceptowana przez światową społeczność ornitologiczną. Dlatego zapobieganie wyginięciu nie jest już możliwe.