W średniowiecznym Kościele katolickim świeccy to członkowie nie należący do klero. Ta grupa obejmowała wszystkich – od chłopów po szlachtę. Świeccy nie byli święceni i nie mogli sprawować niektórych sakramentów, np. eucharistii, ale mogli uczestniczyć w mszy i przyjmować komunię.
Oczekiwano od nich przestrzegania nauk Kościoła, jednocześnie prowadząc własne życie i interesy. Z czasem świeccy zyskali większy wpływ na politykę, kulturę i gospodarkę, stając się niezbędni dla społeczeństwa średniowiecznego pod koniec epoki.