Salamandra ognista zdobywa nazwę z nawiku hibernacji w pęknięciach drewna i uciekania, gdy drewno jest używane w ogniskach zimą. Myślało się, że salamandra ognista jest odporna na ogień; jednak cienka skóra salamandry sprawia, że jest ona szczególnie podatna na ogień.
Fakty o salamandrze
Salamandra ognista to największy członek rodziny Salamandridae, dorastający do 15-30 cm długości, według Wild Info. Salamandra ognista powszechnie występuje w całej Europie, z wyjątkiem Wielkiej Brytanii, Skandynawii i wybrzeży Morza Bałtyckiego, oraz w Afryce Północnej i rejonach Bliskiego Wschodu. By się przyzwyczaić do siedliska, salamandra ognista przyzwyczaiła się do życia w temperaturach 16-21°C. Wyższe temperatury latem w Afryce Północnej i Bliskim Wschodzie oraz niższe zimowe temperatury w Europie Środkowej sprawiają, że salamandra ognista wchodzi w okresy niemobilności. Przy wyższych temperaturach salamandra ognista wykazuje znaki stresu cieplnego.
Toksyny
Salamandra ognista wykształciła sposób wydzielania toksycznego trudu, by odstraszać drapieżniki od ataku. Gdy jest atakowana, salamandra ognista nie ucieka, ale może strzelać toksycznym trudem, by wystraszyć drapieżnika i w niektórych przypadkach zabić małe drapieżniki. Za oczami salamandry ognistej znajdują się duże gruczoły parotoidalne, a rzędy gruczołów jadowitych rozciągają się po ciele salamandry. U ludzi neurotoksyny wydzielane przez salamandrę mogą wywołać wymioty i tymczasową ślepotę.
Siedlisko
Dla przetrwania w siedlisku, salamandra ognista przystosowała się do chowania w wilgotnych, ciemnych lasach blisko wody dla celów rozmnażania. Salamandra ognista jest zwierzęciem nocnym, poruszając się w mroku, by unikać drapieżników. W ciągu dnia salamandry ogniste chowają pod kładkami lub kamieniami i mogą kopić płytkie tunele pod ziemią, by utrzymać chłodne, wilgotne środowisko. Polując w godzinach dziennych, salamandra ognista wykształciła zdolność do polowania wzrokiem, ignorując obiekty nieruchome, śledząc ruchomą ofiarę. W mroku płaz może używać zapachu ofiary do śledzenia i łapania.
Ofiara
By przetrwać w środowisku leśnym, salamandra ognista stała się oportunistycznym polowcą, uzyskując pokarm z miękkocielnych i twardego ciała małych stworzeń. Ofiarą salamandry ognistej są ślimaki i robaki, a także owady, takie jak muchy, żuki i wielonóżki. Preferowana ofiara salamandry ognistej jest często decydowana podczas jej przemiany z larwy w dorosłego.