DDT (dichlorodifenylotrichloroetan) to powszechnie używany insekticyd do zabijania i odstraszania komarów podczas i po II wojnie światowej (Duke University. Nadal stosowany w mniej rozwiniętych regionach jako środek kontroli komarów przenoszących malarię, choć większość krajów zakazała DDT z powodu zagrożeń dla zdrowia ludzi.
Historia
DDT odkryto w 1873 r. w laboratorium. Pierwszy raz zsyntetyzowano jako pestycyd dr Paul Müller w 1939 r. Używano do kontroli komarów i w rolnictwie: chrząszcze ziemniaczane, motyle jabłkowe, kukułki kukurydziane, owady bawełniane, pluskwiwki tytoniowe. W latach 60. nagromadzenie DDT w komórkach organizmów i możliwe zagrożenia zdrowotne doprowadziły do zakazu w USA w 1972 r., wciąż obowiązującego (EPA 2011).
Owady
Stosowanie DDT na komary malaryczne: posypywanie białym proszkiem ścian w pomieszczeniach w małych dawkach. Latające i pełzające owady w kontakcie z chemiką giną; latające wchodzące do budynku są odstraszane i często wychodzą bez kąsania ludzi/zwierząt (Malaria). Uprawy i tereny zewnętrzne też pryskane – zabijanie w obszarze i odstraszanie wchodzących. DDT zabija owady odporne na inne insekticydy.
Łańcuch pokarmowy
DDT wiąże się z tłuszczami w ciałach zwierząt, z którymi styka – duże zwierzęta na szczycie łańcucha pokarmowego szczególnie narażone na gromadzenie dużych ilości DDT. Znaleziono w rybach, zwierzętach domowych, zwierzętach hodowlanych. Prysk małych dawek w środku do ochrony przed komarami redukuje ilość DDT w środowisku w porównaniu do pryskiwania upraw (Malaria).
Zdrowie
Zakaz DDT z powodu możliwych powiązań ze zdrowiem ludzi obsługujących opryski. Zagrożenia: uszkodzenie wątroby, przyczynianie się do nowotworów. DDT w małych ilościach w większości żywych organizmów w środowisku (EPA).