Wstęp
Mysz domowa (Mus musculus) – gryzoń o wysokiej inteligencji, zdolnościach rozwiązywania problemów. Złożone istoty społeczne, zdolne do nauki, ciekawe i łatwe do treningu.
Istota inteligencji
Ludzie definiują inteligencję anthropo-centrycznie. U zwierząt nie da się zmierzyć "surową" inteligencją – jest wielowymiarowa. Nawet testy IQ ludzi badają wiele zdolności. Zwierzęta testuje się bez dyskryminacji formy ciała: np. primaty – narzędzia (budowa ciała), myszy – nie. Testy myszy: szybkość kondycjonowania klasycznego/operantnego, reakcja na coraz trudniejsze wzorce.
Rozmiar mózgu
Dzikie przodki nabyły uczenie się przez umiejętności przeżycia. Małe ciało + szybkość + zwinność = presja ewolucyjna na przestrzenną i problem-solving inteligencję. Stosunek mózgu do ciała u myszy niemal identyczny jak u ludzi. Po korekcie – myszy wciąż wysoko.
Cechy społeczne i sensoryczne
Mysze przywiązują się do siebie, ludzi, innych gatunków. Komunikacja: ultradźwięki (nad ludzkim słuchem), czasem słyszalne przy kontakcie z ludźmi. Węch, dotyk – nawigacja. "Włosie strażnicze" (guard hairs) i wąsy – zbieranie informacji.
Możliwości trenowania
Mysze uczą się zaskakujących zadań. Lab: dekady jako obiekty badawcze (uczenie, reakcja na bodźce). Labirynty = przestrzenna orientacja + węch. Rozwiązywanie problemów, praca grupowa. Pupilki: triki, kłałka.
Potencjał przyszłości
Ludzka ingerencja → jeszcze mądrzejsze myszy. MIT + University of Washington: manipulacja genem (asocjacje). "Doogie mice": dłuższa pamięć, szybsze wnioskowanie (test przestrzenny 2x szybciej). Mózg zachowuje plastyczność (cechy juvenilne) ze wiekiem. Wada: dłuższa pamięć = lepsze zapamiętywanie traum / bólu chronicznego (nadal niejasne).