Naukowiec, który słynął z cięcia ogonów myszom przez kilka pokoleń, to August Weismann.
Przeprowadził ten eksperyment pod koniec XIX wieku, by przetestować teorię dziedziczenia cech nabytych, popularyzowaną przez Jean-Baptista Lamarcka. Teoria ta twierdziła, że cechy nabyte w życiu organizmu mogą zostać przekazane potomstwu.
Eksperyment Weismanna udowodnił, że tak nie jest. Mimo cięcia ogonów przez wiele pokoleń, potomkowie wciąż rodzili się z ogonami. To dało silne dowody przeciwko lamarckizmowi i pomogło ugruntować nowoczesne rozumienie dziedziczenia przez geny.