Zające polarne (Lepus arcticus) mają kilka adaptacji do przeżycia w surowym Arktyku:
- Gęste futro: Gęste podszewko i włosy strażnicze izolują od zimna.
- Duże łapy: Działają jak snopaty, zapobiegają zatacaniu się w śniegu.
- Ubarwienie: Zimą białe (kamuflaż), latem brunatnoszare (zmiana futra).
- Długie wąsy: Pomagają nawigować w złej widoczności.
- Mniejsze uszy: Redukują utratę ciepła.
- Efektywne żerowanie: Trawią twarde krzewy, korę i mchy.
- Kopanie nor: Tworzą płytkie nory w śniegu na schronienie.
- Wzmocnione zmysły: Lepszy słuch i wzrok do wykrywania drapieżników w półciemiu.
Te adaptacje pozwalają zającom polarnym przetrwać ekstremalne zimy i znajdować pożywienie w trudnym środowisku.