Króliki nie potrafią wydawać ludzkich dźwięków, ale dysponują bogatym repertuarem komunikacji niewerbalnej:
Głosowość
- Stukanie tylnymi łapkami – ostrzeżenie o niebezpieczeństwie lub złość.
- Ciche trącenie/gryzienie zębami – zadowolenie (podczas głaskania) lub ból (głośniejsze, napięte).
- Pisk/kwiknięcie – silny ból lub strach.
- Ryczenie – agresja terytorialna lub seksualna.
Język ciała
- Binky (skoki w powietrzu z skrętem) – radość, euforia.
- Leżenie rozłożone („flop”) – całkowite zaufanie i relaks.
- Uchylone uszy do tyłu, napięte ciało – strach lub gotowość do ataku.
- Cichowanie głową pod rękę – prośba o głaskanie / dominacja.
- Oznaczanie podbródkiem (gruczoły podbródkowe) – terytorium.
Komunikacja z człowiekiem
Króliki uczą się reagować na imię, głos i gesty opiekuna. Kluczem jest obserwacja i szacunek dla ich granicy – królik to zwierzę uciekinierze, a nie pluszak.