Króliki wywinęły szereg strategii, by nie stać się ofiarą:
Wyczulone zmysły
- Doskonałe słuch: Duże, ruchome uszy potrafią zwracać się, by zlokalizować zagrożenie. Słyszą dźwięki o wyższych częstotliwościach niż ludzie, wykrywając drapieżniki wcześnie.
- Ostry węch: Identyfikują drapieżników zapachem, nawet jeśli ich nie widzą. Ciągle wąchają grunt i analizują powietrze.
- Dobre wzrok: Szeroki kąt widzenia daje panoramiczny obraz otoczenia. Widzią drapieżników zbliżających się z różnych stron.
Zachowania obronne
- Ucieczka i skoki: Króliki są niesamowicie szybkie i zwinne. Potrafią biec zygzakiem, wysoko skakać, gwałtownie zmieniać kierunek.
- Zamarzenie: Gdy czują zagrożenie, często zamierają, by stać się mniej zauważalni. Działa, jeśli drapieżnik poluje głównie wzrokiem.
- Stukanie: Króliki stukają tylnymi łapami o grunt, ostrzegając innych o niebezpieczeństwie. Głośny dźwięk może też wystraszyć drapieżnika.
- Kopyanie nor: Wiele gatunków żyje w norach – bezpiecznej przystani. W chwili niebezpieczeństwa szybko się w nie chowają.
Kamuflaż
- Ubarwienie: Brązowo-szara sierść pomaga im się rozlać z otoczeniem.
- Chowanie: Chowają się w wysokiej trawie, pod krzakami, w skałkach.
Zachowania społeczne
- Grupy: Życie w grupach ułatwia wymianę informacji o zagrożeniach i daje większe bezpieczeństwo.
- Strażnicy: Gdy jedne poszukują pokarmu, inne funkcjonują jako obserwatorzy, skanując terenu.
Inne czynniki
- Rozmnażanie: Króliki rozmnażają się obficie, zapewniając dużo potomstwa, by zrekompensować straty od drapieżnictwa.
- Przystosowawczość: Zaadaptowali się do wielu siedlisk, przetrwając tam, gdzie drapieżników jest dużo.
Te obrony nie są niezawodne. Króliki nadal padają ofiarami lisów, kojotów, sów, jastrząbów, ryjsów. Ale połączenie czulich zmysłów, zachowań obronnych i przystosowawczości pozwoliło im przetrwać i rozwinąć się w wielu środowiskach.