Ssaki wyewoluowały szereg adaptacji pomagających im utrzymać ciepło ciała w chłodnych środowiskach.
Futro lub sierść
Większość ssaków ma warstwę futra lub sierści izolującą ciało i zatrzymującą ciepło. Grubość i gęstość zależą od gatunku i klimatu. Zwierzęta arktyczne (niedźwiedź polarny) mają gęste, grube futro, tropikalne – rzadsze lub wcale.
Tkanka tłuszczowa (tłuszcz)
Ssaki mają też warstwę tłuszczu pod skórą, działającą jako izolacja. Tłuszcz zmniejsza utratę ciepła i jest rezerwą energii. Foki i wieloryby mają grube błony tłuszczowe, by ciepło zatrzymać w zimnej wodzie.
Adaptacje naczyń krwionośnych
Specjalizowane naczynia blisko skóry, zwłaszcza w dłoniach, stopach, uszach, mogą się kurczyć lub rozszerzać, regulując przepływ krwi. Kurczenie ogranicza przepływ do skóry i oszczędza ciepło; rozszerzanie uwalnia ciepło i ogrzewa kończyny.
Wymiana ciepła przeciwprądowa
Niektóre ssaki stosują system wymiany ciepła przeciwprądowej: ciepła krew tętnicza oddaje ciepło chłodniejszej krwi żyłnej wracającej do rdzenia. To minimalizuje utratę ciepła z kończyn, ogona, przejść nosowych.
Śpiączka i torpor
Niektóre ssaki wpadają w śpiączkę lub torpor, by oszczędzać energię w zimę i niedobór pokarmu. Śpiączka to głęboki stan snu ze gwałtownie obniżonym metabolizmem i temperaturą ciała. Torpor – krótszy, dobowy stan obniżonej aktywności i temperatury, pomagający oszczędzać energię.
Adaptacje behawioralne
Ssaki też używają zachowań do regulacji temperatury. Mogą się chować w grupach, by dzielić ciepło, szukać schronienia przed wiatrem, greć na słońcu. Niektóre, jak lis polarny, mają mniejsze uszy i kończyny, by zmniejszyć powierzchnię i limituje utratę ciepła.
Łącząc strategie fizjologiczne i behawioralne, ssaki utrzymują temperaturę ciała w wąskim zakresie i przetrwują w różnorodnych klimatach.