Wstęp
Identyfikacja dzikich i hodowlanych pajęczaków wymaga wiedzy o gatunkach. Wielu trzyma je jako egotyczne zwierzaki, inni unikają. Tysiące gatunków – część trująca, część nieszkodliwa – zrozumienie cech wspólnych ułatwia rozpoznawanie.
1. Budowa ciała
Kolory: szary, brązowy, czarny, żółty, zielony. Dwa segmenty: cefalotoraks i brzuch. Mogą mieć cząstkę przypominającą kleszcze.
2. Liczba nóg i oczu
8 nóg – cecha rozpoznawcza. Włosiste lub gładkie (zależnie od gatunku). Oczy: zazwyczaj 8 (wyjątki: 6), odbijają światło.
3. Siedlisko
Krzaki, domy, drzewa, za szopami. Kopią w trawie/pod kamieniami. Przepinają się szczelinami, tką sieci w górnych rogach ścian. Wszystkie 50 stanów USA.
4. Sieć
Jedzą owady (muchy, komary, koniki, motyle, szczury) złapane w lepkich sieciach. Sieć w dogodnym miejscu (krzaki, kwiaty). Większość ma „schronienie” (liść, szczelina) do ucieczki. Wyjątek: pajęczak skaczący – poluje bez sieci.
5. Zachowanie
Parowanie, tkanie, lot na nitce, skoki, łowienie. Ofiary: ptaki, jaszczurki, większe pajęczaki. Gryzą gdy zagrożeni. Najaktywniejsze w nocy.
6. Porównanie z trującymi gatunkami
Czarna wdowa (samica): czerwony brzuch, okrągły/klepsydrowy znak.
Brązowe zamczysko: matowy brązowy, „kształt skrzypiec”. 6 oczu, gładkie nogi (bez włosków).
Hobo: podobne do zamczyska, ale nogi owłosione, wzór rzębi/czechy na ciele.