Zachowanie
Dziobaki mogą prowadzić tryb samotniczy, ale czasem dzielą schronienie z innym osobnikiem, zwłaszcza w miesiącach zimowych. Są nocne i większość dnia spędzają pod skałami lub w norach. Jeśli zobaczysz dziobaka w dzień, zazwyczaj dlatego, że jest chory, ranny, stary lub głodny. Ich słabe wzrok sprawia, że silnie polegać na słuchu i węchu.
Komunikacja
Dziobaki komunikują się poprzez wokalizacje, znakowanie zapachowe i język ciała.
Wokalizacje: Dziobaki wydają różne dźwięki: chrumkanie, piszczenie, czatranie. Służą one do sygnalizowania niebezpieczeństwa, odstraszania drapieżników i przyciągania partnerów.
Znakowanie zapachowe: Dziobaki znakują terytorium moczem, kalem i gruczołami zapachowymi. To odstrasza inne dziobaki od wchodzenia na ich terytorium.
Język ciała: Dziobaki używają języka ciała do przekazywania różnych komunikatów. Np. dziobak wygięta plecy i wystawia jeżowe igły, gdy czuje się zagrożony.
Dieta
Dziobaki są roślinożercami – ich dieta to głównie kora, liście, gałązki i owoce. Jedzą też orzechy, jagody i owady. Dziobaki mają ostre zęby przystosowane do gryzienia kory i drewna.
Drapieżnicy
Dziobaki mają niewielu drapieżników dzięki ostrym igłom. Czasem padają ofiarą wilków, kojotów, rosomaków i dużych ptaków drapieżnych.
Obrona
Gdy dziobak czuje się zagrożony, odwraca się plecami do zagrożenia i wystawia igły. Igły są ostre i haczykowate, łatwo przenikają skórę drapieżnika. Jeśli drapieżnik zostanie zakłuły, igły powodują silny ból i zapalenie.
Dziobaki mogą też uwalniać smrodliwy płyn z gruczołów okołodobowych. Ten płyn odstrasza drapieżników i może być skuteczny w ich zniechęcaniu.