Lądowe kraby bernikle to popularne zwierzęta, ale wymagają specjalnej opieki. Wiele osób nie uczy się prawidłowej opieki i kończy na chorej lub martwej bestii. Kraby bernikle są nocne – w nocy aktywne, w dzień spoczywają nieruchomo. To nie znaczy, że są martwe – mogą leżeć w jednym miejscu godzinami, nawet cały dzień, zwłaszcza gdy chore. Mają okresy odmian (molt), gdy znikają na miesiąc lub dłużej. Aby ocenić stan, trzeba zrozumieć ich naturę – rozróżnić życie od śmierci.
Krab w odmianie (molting)
- Odmiana = wzrost: zrzuca stary ekzoszkielet, rośnie nowy (kilkukrotnie rocznie). Odpadający ekzoszkielet sprawia wrażenie martwego/miękkiego kraba. Krab kopie w piasek/podłoże aż do całkowitego zakrycia; w płytkim piasku – zakrywa ciało, muszla wystaje. Nie rusza się 1–2 miesiące. Może wydawać się martwy – nie jest. Jeśli nie pojawi się po 9 tygodniach – delikatnie sprawdź, ale nie zakładaj śmierci.
Zestresowany krab
- Stres (brak wilgotności, za dużo ciepła) → kopie się, wraca do kryjówki, może opuścić muszlę. Jeśli zniknie na długo – wygładź piasek, obserwuj tropy w kolejnych nocach. Często wraca na to samo miejsce – trudno stwierdzić patrzeniem. Brak ruchu ≠ śmierć.
Poprzednie objawy choroby
- Przed śmiercią często widoczne choroby/stres. Strata wielu nóg i/lub kleszczy. Zrzucenie muszli, złożenie się nago w terrarium – brak ochrony. To objawy niedoboru wody/brudnej muszli – nierozwiązane prowadzą do śmierci. Krab przestaje jeść ulubione pokarmy, ignoruje je przed śmiercią.
Jasne znaki śmierci
- Po śmierci ciało wysusza i rozkłada. Kraby muszą być wilgotne. Jeśli nie podchodzi do wody – martwy lub umiera. Ciało luźnieje w muszli, wiszy (jak przy odmianie). Anteny nie reagują na dotyk; po przesunięciu krab może wpaść z muszli i leżeć nieruchomo. Ostateczny znak: zapach martwej ryby w terrarium = pewna śmierć.