Wstęp
Psittakoza (gorączka papugowa) nie dotyczy tylko papug i papużek. Zaraża też nymphiki, niestuchy, kanarki, gołębie, kurczaki – i ludzi. Bakteria Chlamydophila psittaci, powszechna w fekaliach i sekrecjach nosowych. Ptaki zestresowane: słaba dieta, zmienna pogoda, przeludnienie, przeprowadzka – kandydaci do infekcji. Również młode ptaki.
Objawy
Bez leczenia: problemy oddechowe, śmierć. Do weterynarza (badanie, test krwi) przy: problemach oddechowych (hałasne/duszne oddychanie, wypływ z dzioba), wypływ z oczu, utrata apetytu, upierzane pióra, drgania, nietypowe pozycje głowy, nadmiar moczu, biegunka.
Długość leczenia
Pierwsza iniekcja antybiotyku – ptak przestaje być zaraźliwy w 2 dni. Pełne leczenie ok. 6 tygodni. Bakteria długowieczna – ptak może się zarazić ponownie wdechając aerosoletą formę z odszorowanych piór/suszonych fekalii. 6-tygodniowe leczenie eliminuje ryzyko.
Leki
Zazwyczaj doksycyklina. Jeśli ptak je – weterynarz: iniekcje co tydzień lub instrukcje do dawkowania w pokarmie/wodzie. Dla papużek: proso z lekiem. Jeśli nie je – hospitalizacja.
Kwarantanna
Izoluj chorego ptaka. Przenoszą psittakozę piórami, sekrecjami nosowymi, fekaliami. Oddziel na czas leczenia – zbadaj inne ptaki na bakterie natychmiast, nawet bez objawów. Czyść i dezynfekuj klatkę raz w tygodniu w trakcie leczenia.
Dbaj o własne zdrowie
Psittakoza na ludzi – bakteria aerosoletą formą z suszonych fekalii/sekrecji. Unikaj kontaktu ust-dziób. Do lekarza przy: gorączce, skurczach brzucha, nudności, zmęczeniu, bólu klatki, bólu głowy, objawach grypopodobnych. U ludzi: choroba wątroby, niewydolność nerek – pilne leczenie.