Jeśli straciłeś nymphikę, nie Ty tylko żałujesz. Nymphiki to ptaki społeczne, potrzebujące ciągłego towarzystwa. W naturze żyją w koloniach 12–100 osobników – wspólnota, bezpieczeństwo. Samotność = lęk, niebezpieczeństwo. Po stracie partnera nymphika potrzebuje dodatkowej opieki.
Trzymanie w parze
Weterynarz ptaków Thomas Haupt: nymphiki „silnie potrzebują interakcji społecznej i bliskości fizycznej partnera”. Zawsze trzymaj parę (ta sama lub różna płeć). Towarzystwo Nymphik: „sparowana para często to dwie te same płci”. Pojedynczy ptak = zależy wyłącznie od Ciebie. Matthew Vriends („Poradnik nymphika”): samotna nymphika traktuje Cię jako „zastępczo partnera” – musisz poświęcać kilka godzin dziennie na zabawę i czas wspólny.
Strata partnera
Po śmierci towarzysza nymphika żałuje i czuje samotność. Może przestać jeść, wołać po partnerze. Przestaje gwizdać, gadać, wychodzić z klatki. Samotność = autodestrukcyjne zachowania: wyrywanie piór do łysiny, godziny krzyku.
Zapobieganie samotności
Dodatkowy czas – klucz. 2–3 tygodnie na przezwyciężenie żałoby. Min. 2h dziennie z ptakiem. Kolorowe zabawki, nowa stacja/ gym papug. Naucz nowy trik, melodię do gwizdania. Lustro w klatce – iluzja towarzystwa. Radio/TV włączone – firma.
Nowy towarzysz
Nadbywająca nymphika może zaatakować nowego ptaka przy zbyt szybkim wprowadzaniu. Powoli: nowa klatka obok. Przyzwyczajenie wzrokiem. Potem wspólna duża klatka. Obserwuj walki/agresję – rozdziel na chwilę. Ponowne wprowadzenie w obcej klatce (brak terytorialności). Klikanie językiem = przyjaźń. Gdy zaczynają się grzebić lub karmić nawzajem – związkują.