Małe ptaki, ale undulaty potrafią skrzyczeć głośno jak duże papugi. Nie mówią po ludzku – właściciel musi zrozumieć. Podobnie jak z niemowlakami: wołania, krzyki, piszcze można odszyfrować.
Wezwanie stada
W naturze undulaty wołają rano (pora wstać) i wieczorem (zbierajcie się, spać). Domowe też to robią o tych porach. Jeśli klatka przy oknie/na zewnątrz – wołają do ptaków, których widzą/słyszą. Może być głośno.
Wyraz samotności
Społeczna natura = nienawiść do bycia samotnym. Undulat bez partnera traktuje właściciela jako partnera. Gdy właściciel wyjdzie z pokoju/znika z pola widzenia – ptak czuje samotność, a nawet strach. Normalne wołanie zamienia się w krzyk, jeśli nie dostanie odpowiedzi. Rozwiązanie: zabierz ptaka (bez klatki) z sobą lub odpowiadaj na wołania, by wiedział, gdzie jesteś.
Stres lub niebezpieczeństwo
Krzyk może znaczyć: „pomocy, jestem w tarapatach”. Noga utknęła w zabawce, miska spadła, drążek/pochodnia wypięła się. Krzyczy, gdy brakuje jedzenia/wody, lub nowy element w otoczeniu (zabawka, kąpiel) – wprowadzaj powoli, kilka minut, zostań z nim. Sprawdź, czy robak/zwierz nie drażni. Spokojne gadanie uspokaja.
Chęć uwagi
Jeśli przyczyny niejasne – po prostu chce więcej uwagi. Undulaty potrzebują indywidualnej uwagi min. 1h/dobę (lepiej więcej). Lubią bawić się, nie sami. Brak partnera = oczekiwanie zabawy z właścicielem. Uwaga to nie tylko zabawa – ciekawość, eksploracja: zabierz ptaka po domu, gadaj z nim.
Modyfikacja zachowania
Najlepsza metoda na nadmierne krzyki: zapobieganie. Jeśli ptak nauczy się: krzyk = uwaga – będzie krzyczał. Zadbaj o potrzeby, bezpieczeństwo, dużo zabawy codziennie. Nagradzaj za NIE-krzyczenie. Z cierpliwością zrozumie.