Uszy:
Sowy wrogie mają wyjątkowo czuły słuch, kluczowy do polowania w całkowitej ciemności. Ich uszy są asymetrycznie rozmieszczone po obu stronach głowy – jedno nieco wyżej. Ta konstrukcja pozwala im precyzyjnie lokalizować źródło dźwięku, wykrywając mikroskopijne różnice w czasie dotarcia fali dźwiękowej do każdego ucha. Ta zdolność, zwana lokalizacją dźwięku, jest szczególnie przydatna do wykrywania drobnych szeleszczących dźwięków, jakie wydają ich ofiary.
Oczy:
Sowy wrogie mają duże, skierowane do przodu oczy zaadaptowane do słabego oświetlenia. Posiadają specjalizowaną warstwę komórek na siatkówce zwaną tapetum lucidum. Tapetum działa jak lustro, odbijając światło z powrotem przez siatkówkę i wzmacniając widzenie nocne. Ich oczy są też niezwykle czułe na ruch, co pozwala im zauważyć najmniejszy drgnienie gryzona lub małego ptaka w mroku.
Dodatkowo sowy wrogie mają niezwykle elastyczne szyje, pozwalające obracać głową o do 270 stopni w obie strony. Ta zdolność daje im ogromne pole widzenia i dodatkowo ułatwia lokalizowanie ofiary słuchem.
Połączenie nadwrażliwych uszu i wyspecjalizowanych oczu czyni sowy wrogie niezwykle skutecznymi drapieżnikami, zdolnymi do polowania w mroku.