Wschodni Waszyngton oferuje bogactwo gatunków – wiele gatunków przebywa całorocznie, inne (wodnołazy itp.) pojawiają się wiosną i latem podczas migracji. Identyfikacja polega na uwzględnieniu różnic indywidualnych i znajomości znaków rozpoznawczych.
Sylwetka
- Pierwszy krok: sylwetka mówi o rozmiarze, proporcjach i postawie. Pozwala przypisać ptaka do grupy (np. śpiewak jak złotowłosy skowronek vs wodnołaz jak pelikan biały).
Znaki polowe (field marks)
- Charakterystyczne oznaczenia na dziobie, głowie, grzbiecie, piersi, gardle, ogonie, skrzydłach i nogach. Np. żółtobrzuchy kanarek i skowronek zachodni mają żółtą pierś, ale kanarek ma białe "okulary" i ciemne plamy, skowronek – czarny pas przez oko i szerokie czarne "V" na piersi.
Postawa
- Sposób prezentowania się ptaka. Podobnie zbudowane gatunki rozróżnia się po pozach: pozioma (ciało poziomo, wygląda na kucającego) vs pionowa (wystrożna, pionowa). Zachowanie też wpływa – ciekawość (czarnogłowy czyżyk) vs twarde, asertywne postawienie (rudzik).
Rozmiar
- Pomaga odróżnić podobnie zabarwione gatunki. Np. dziobak mały 15–18 cm, duży 23–28 cm. Porównuj do znanych: wróbla, rudzika, wrony.
Siedlisko
- Miejsce obserwacji (łąka, bagno, las liściasty) mocno sugeruje gatunek. Kurzyk bagienny w wilgotnych, kurzyk skałkowy w krainach skalnych.