W aerodynamice machanie to okresowy lub drganiowy ruch powierzchni nośnej (np. skrzydła) wokół osi. Łączy ruchy kątowe (pitching) i pionowe (plunging), generując siłę nośną i napędową dzięki zasadom przepływu niestacjonarnego.
Machanie powszechne w systemach biologicznych: lot ptaków, owadów, nietoperzy. W inżynierii opracowuje się mikrostatki (MAV) i roboty z machającymi skrzydłami do riconoscencji, inspekcji, eksploracji w ciasnych przestrzeniach.
Główna zaleta: generowanie siły nośnej i napędowej przy niskich prędkościach bez dużej prędkości przelotowej – idealne do zwisu i wolnego manewrowania. Naśladowanie naturalnych mechanizmów ma dać efektywny, zwinny lot z minimalnym zużyciem energii.
Machanie wiąże się z zjawiskami: niestacjonarna warstwa graniczna, dynamiczne wywieranie, odrywanie wirów. Zrozumienie ich przez modelowanie, tunele wiatrowe, eksperymenty kluczowe dla projektowania efektywnych systemów.