W locie jastrząbie wykazują kilka charakterystycznych cech:
- Kształt skrzydeł: Szerokie, potężne skrzydła z długimi pierzastkami pierwszorzęgowymi do unsowania i planarowania.
- Kształt ogona: Względnie długie ogony, mogą być prostokątne, zaokrąglone lub widelcowate, pomagające w stabilności i zwinności.
- Rozpiętość skrzydeł: Znaczna rozpiętość względem wielkości ciała dla siły nośnej i dalekiego lotu.
- Lot unsowany: Jastrząbie machają by nabrać wysokości, potem unsują na termikach, oszczędzając energię.
- Zwinność: Potrafią gwałtownie piquerować, zmieniać kierunek, krótko wisić w miejscu.
- Pozycja ciała: Spalone, skrzydła wyciągnięte, ogon rozłożony – minimalizacja oporu powietrza.
- Machanie skrzydłami: Podczas startu i zyskiwania wysokości; częstotliwość zależy od gatunku.
- Cichy lot: Ząbkowane krawędzie piór redukują hałas, ułatwiając zaskakujące ataki na ofiary.
- Pozycja głowy: Głowa pozostaje nieruchoma, oczy skanują tereny w poszukiwaniu ofiar z dużej wysokości.