W tundrze gatunki rywalizują o ograniczone zasoby. Przykłady:
Konkurencja o składniki mineralne
Gleby ubogie – walka o azot, fosfor. Rośliny rozwijają specjalne układy korzeniowe lub symbiozę z grzybami (mikoryza).
Konkurencja o wodę
Małe opady, zmarznięta gleba -> ograniczona dostępność. Płytkie korzenie, tkanki magazynujące wodę, adaptacje kserofityczne.
Konkurencja o światło
Krótki sezon wegetacyjny – wyścig o fotosyntezę. Wyższe rośliny zacierają niższe – walka o ekspozycję.
Konkurencja o zapylacze
Krótki okres kwitnienia – walka o pszczoły, motyle. Ewolucja atrakcyjnych barwów/pachnów.
Konkurencja o przestrzeń
Surowe warunki limitują wzrost – miejsce do zakorzenienia kluczowe. Rośliny wegetatywne (mchy, porosty) rozprzestrzeniają się klonalnie, blokując inne gatunki.
Konkurencja żerująca (herbiworia)
Renifery, woły muskowate, lemingi rywalizują o ulubione rośliny – kształtują składy roślinne i produktywność.
Konkurencja wewnątrzgatunkowa
Wewnątrz jednego gatunku osobniki rywalizują o zasoby w pobliżu – zróżnicowanie wielkości i sukcesu rozmnażania.
Konkurencja kształtuje rozmieszczenie, liczebność, interakcje. Adaptacja do presji konkurencyjnej kluczowa dla przetrwania w tundrze.