W przypowieści o talentach (Mateusz 25:14-30) Jezus uczy o ważności używania naszych darów i zdolności danych przez Boga (talentów) na Jego chwałę. W przypowieści bogaty panier wierzy swoim sługom różne ilości pieniędzy (talentów) i oczekuje, że je zainwestują i pomnożą. Dwaj z sług inwestują i rozmnażają swoje talenty, ale jeden chowa swój talent w ziemi z strachu i lenistwa.
Gdy panier wraca, chwali sługów, którzy zainwestowali i pomnożyli talenty, mówiąc: "Dobrze, dobry i wierny sługo. Byłeś wierny w małem; postawię cię nad wielkim. Wejdź do radości swego pana" (Mt 25:21, 23). Jednak karze sługę, który zakopał talent: "Zły i leniwy sługo! Wiedziałeś, że żnię, gdzie nie siałem, i zbieram, gdzie nie rozsiałem; powinienś więc oddać moje pieniądze bankierom, a przy moim przyjściu otrzymałbym to, co moje, z odsetkami" (Mt 25:26-27).
Jezus kończy przypowieść: "Bo każdemu, kto ma, dawano będzie, i będzie miał obfitość; ale od tego, co nie ma, zabrane będzie nawet to, co ma" (Mt 25:29). To nauczanie podkreśla, że nie powinniśmy chować swoich talentów, ale używać ich do sługi Bogu i bliźnim, mnożąc ich wpływ i dając chwałę Jemu.