Orły nie trenują aktywnie orląt do polowania. Zamiast tego wykorzystują obserwację, praktykę i stopniowe zdradzanie niezbędnych umiejętności łowieckich.
Obserwacja i intrygacja: Nowo wylęgnięte orlęta obserwują rodziców polujących, łapiących ofiarę i przynoszących pokarm do gniazda, ucząc się rozpoznawać przyszłe ofiary.
Obserwacja technik polowania: Gdy orlęta rosną w siłę, obserwują techniki rodziców z gniazda, ucząc się o podstępie, ataku z zaskoczenia i łapaniu ofiary.
Praktyka lotu i polowania: Kilka tygodni po wylęgnięciu orlęta ćwiczą lot i machanie skrzydłami. Rodzice zachęcają je, upuszczając pokarm lub ofiary do łapania w locie, rozwijając umiejętności lotu i refleksy.
Gonienie ofiary: Gdy lot staje się pewniejszy, orlęta gonią małe, wolne ofiary, jak myszy czy króliki. Z doświadczeniem podejmują się większych i trudniejszych ofiar.
Nauka niezależności: Rodzice stopniowo ograniczają dostarczanie pokarmu, zmuszając orlęta do samodzielności. Nieudane polowanie oznacza głód.
Informacja zwrotna i korekta: Rodzice obserwują i dają informację zwrotną przez zachowanie lub zachęcę, a nagradzają udane polowania pochwałą i dzieleniem się pokarmem.
Wielka część uczenia się przychodzi z niezależnej eksploracji, metody prób i błędów oraz wrodzonych instynktów łowieckich.