1. Wydłużone cyfry :Nietoperze mają wydłużone palce, które wspierają błonę lotniczą lub patagum. Te kostne struktury tworzą powierzchnię podobną do skrzydła, która pozwala nietoperzom generować podnośnik i latanie.
2. Patagium :Patagium składa się z podwójnej warstwy skóry, która rozciąga się między wydłużonymi palcami i łączy przedramię, tylne kończyny i ogon. Gdy skrzydła są przedłużane podczas lotu, tworzą kształt płata, który umożliwia nietoperze generowanie podnoszenia i manewru.
3. Modyfikacje szkieletów :Nietoperze mają lekkie i elastyczne kości, które zmniejszają ogólną masę ciała i ułatwiają wydajny lot. Ich stawy ramion i łokci mają wyspecjalizowane struktury, które pozwalają na wysoką mobilność i elastyczność, umożliwiając różne ruchy skrzydeł podczas lotu.
4. Adaptacje mięśni :Nietoperze mają potężne mięśnie lotnicze, przede wszystkim znajdujące się w ich klatce piersiowej, które są odpowiedzialne za trzepocze. Mięśnie te są wysoce rozwinięte i generują niezbędną siłę do podnoszenia i napędu.
5. echolokacja :Nietoperze polegają na echolokalizacji w celu nawigacji i polowania w ciemności. Emitują dźwięki o wysokiej częstotliwości i interpretują echa, które odbijają się, aby określić swoje otoczenie, wykryć ofiarę i uniknąć przeszkód.
6. zwinność :Nietoperze są wysoce zwinnymi ulotkami, zdolnymi do szybkiego zmiany kierunku, unoszącego się i latania do góry nogami. Ich elastyczna struktura skrzydeł pozwala na złożone manewry i regulacje podczas lotu.
7. Prędkość lotu :Różne gatunki nietoperzy mają różne prędkości lotu w zależności od ich wielkości i konstrukcji skrzydeł. Niektóre nietoperze, takie jak meksykański nietoperz (Tadarida brasiliensis), mogą osiągnąć prędkość do 60 mil na godzinę (97 km/h) w locie poziomowym.