Nazwa „lovebird” (kochanki) sugeruje romantykę i słodycz – trudno sobie wyobrazić jedną z tych papug samotną. Mimo to, te ptaki z rodzaju Agapornis potrafią żyć samotnie. Równie dobrze w parach. Pochodzą z południowych i centralnych części Afryki.
Samotność
Jeśli trzymasz lovebirda solo – poradzi sobie, tylko przy obfitej interakcji z Tobą. Jeśli poświęcisz mu dużo czasu – silna szansa na szczęśliwego, zrównoważonego ptaka. Solo lovebirdy potrzebują mnóstwa towarzystwa człowieka – proste.
Młodość
Gdy lovebird żyje sam, człowiek staje się jego stadem, światem, centrum uwagi. Nagłe dołożenie drugiego lovebirda może mieć tragiczne skutki – nawet śmierć, gdy „starszy” zaatakuje nowego, nawet jeśli nowy to pisklę. Jeśli chcesz parę – znajom je, gdy są młode. Nie łącz dorosłych. Bądź mądry i bezpieczny dla swoich pupili.
Bliska relacja
Jeśli szukasz głębokiej więzi z ptakiem – większa szansa z pojedynczym lovebirdem. Dwoje to silna szansa na intensywną więź wzajemną – zostawiając zero czasu dla Ciebie. Możesz się czuć wykluczony. Lovebirdy ściślej wiązują się z innymi lovebirdami – też w tej samej płci.
Płeć
Płeć kluczowa przy decyzji. Przeciwpłciowe lovebirdy rozmnazają się – łatwo w niewoli. Samice silnie terytorialne – para samców zazwyczaj lepiej się dogada. Samce bardziej relaksowani i łagodni wobec siebie.
Solo = więź z człowiekiem (wymaga czasu). Para = więź z ptakiem (człowiek na uboczu). Płeć decyduje o dynamice. Wybieraj świadomie.