Blue Morpho to jeden z największych gatunków motyli – rozpiętość skrzydeł wynosi 15 cm (6 cali). Pokryty jaskrawym, jaskrawym niebieskim kolorem, spód skrzydeł jest matowy brązowy, co ułatwia kamuflaż w spoczynku. Blue Morpho ma dwa touchy, dwa skrzydła przednie i dwa tylne oraz tródfazowe ciało. Nie jest szczególnie szybkim łowcą, ale posiada kilka strategii obronnych przed drapieżnikami. Blue Morpho ma dwa główne ptakie drapieżniki: królewskiego mucholota i dzięciołka (rufous-tailed jacamar).
Siedlisko
Blue Morpho jest rodzimy dla lasów deszczowych Ameryki Środkowej i Południowej – to gatunek neotropikalny. Przeżywa większość życia na podłodze lasu i w niższych krzakach, szukając gnijącego lub fermentującego owocu. Czasem żywi się płynami z gnijącego zwierzęcia lub grzybami. To przede wszystkim gatunek nocny.
Królewski mucholot
Królewski mucholot to ptak średnich rozmiarów, ok. 16,5 cm (6,5 cala) długości, i groźny drapieżnik, często polujący na motyla Blue Morpho. Ukrywa się w gęstej zadrzewieniu lasu deszczowego, wylatując, by chwycić ofletą w locie lub spoczywającą na gałązi. Królewskie mucholoty odgrywają ważną rolę w lesie deszczowym, kontrolując populacje owadów latających. Ich dieta składa się z motyli Blue Morpho i innych małych owadów, które polują i wyłapują z powietrza. Królewski mucholot ma rozbudowane, kolorowe oznakowanie na piórach i jaskrawy, czerwony chochoł piór na głowie.
Dzięciołek rufous-tailed (Rufous-Tailed Jacamar)
Dzięciołek rufous-tailed ma 20–25 cm (8–10 cali) długości to jaskrawo ubarwiony ptak, regularnie żywiący się Blue Morpho. Dorosłe osobniki mają białe doły ciała z błyszczącymi, miedziano-zielonymi piórami na grzbiecie. Posiadają wydłużony, spiczasty dziób, ok. 3,8 cm (1,5 cala) długości. Żywią się różnymi owadami, ale preferują motyle jak Blue Morpho. Po złapaniu motyla, uderzają go o gałąź, by go obezwładnić i usunąć części, których nie chcą jeść, np. nogi lub skrzydła.
Obrona Blue Morpho
Mimo niemożności przelotowania czy ucieczki przed ptakimi drapieżnikami, Blue Morpho ma kilka technik kamuflażu, by przetrwać. Pierwsza linia obrony to brązowa kolorystyką pod spodem skrzydeł, pozwalająca na wtopienie się w otoczenie podłodzy lasu. Gdy motyl spoczywa, skrzydła składają się do góry, ukrywając jaskrawy niebieski kolor na górze. Blue Morpho wykorzystuje też dwa brązowe plamy na skrzydłach, by zdradzić drapieżnikom, że jest większym zwierzęciem.