Paw indyjski (Pavo cristatus) to duże, półlądowe ptaki rodem z Azji Południowo-Wschodniej. Samce, zwane pawiami, słyną z zachwytnego ogona używanego w pokazy towarzyskie. Ze względu na pióropusz są ptakiem narodowym Indii i popularnie hodowane. Ponieważ nie są w pełni udomowione, często pozostawia się im poszukiwanie pożywienia samodzielnie, co pozwala im utrzymać naturalną dietę wszystkożerną – roślną i zwierzęcą.
Nasiona i ziarna
Są podstawą diety. W naturalnym siedlisku – suchych lasach liściastych Indii – pawie szukają pożywienia u wielu roślin, m.in. mombinu (gatunek kaszu) i bobów akacjowych. Rolne uprawy (orzeszki ziemne, soczewica, kukurydza, pszenica) są łatwym źródłem – pawie je raidują, co sprawia, że w niektórych regionach uważa je za szkodniki, jednak postawy religijne zabraniają walki z nimi.
Owoce
Ważny składnik diety dzikich pawich. Oprócz owoców uprawnych jedzą rodzime gatunki: śliwkę guwernorską, garugę, agrest indyjski. Figowiec dziki, gatunek wprowadzony, rozpowszechnił się w Indiach i stał się ulubionym pokarmem pawich na nizach. Bogate, słodkie owoce to ważne źródło składników odżywczych pod koniec lata. W lasach Gudżaratu indyjskie cynamonki (zizyphus) stanowią duży udział diety – dzięki ciepłemu klimatowi owocują cały rok.
Białka zwierzęce
Pawie nie są drapieżne, ale chętnie wykorzystują białko zwierzęce, gdy jest dostępne. Jedzą owady (sarny, świerszcze), małe gady (jaszczurki, młode węże), myszy, suroki, młode króliki – zazwyczaj zjadając po drapieżnikach (mangusty, cywety). Mimo małego udziału w diecie, białka zwierzęce są ważnym elementem naturalnego sposobu żywienia pawich w Indiach.