Najliczniejszym kolibrem w wschodniej połowie Ameryki Północnej jest kolibr rubinogardły (Archilochus colubris). Słyną z ciekawości i chęci odwiedzania karmników. Są terytorialne – jeśli zajmą karmnik, bronią go wściekle. Samica toleruje młode przy karmniku przez ok. 10 dni, potem stają się rivalami. Typowa długość życia: 3–5 lat.
Opis fizyczny
Grzbiety i czubki dorosłych samców i samic są szmaragdowo-zielone, brzucha szarobiałe. Samiec ma jaskrawoczerwony, jaskrawy gardło. Młodzi samce i samice wyglądają jak dorosłe samice. U młodych samców czerwone plamki na gardle pojawiają się w sierpniu/wrześniu. Średnia długość: ok. 3,5 cala (8,9 cm); waga: ok. 1/8 uncji (3,5 g); temperatura ciała: 40,5–42,2 °C. Skrzydła uderzą z niesamowitą szybkością: 40–80 uderzeń na sekundę (średnio 52). Tętno w spoczynku: ok. 250 uderzeń/min. Prędkość lotu: ok. 80 km/h (ucieczka), 100 km/h (nurkowanie).
Tryty
Tryty są krótkie. Po sparzeniu samica wyłącznie opiekuje się młodymi. Składa 2 białe jaja wielkości grochu w gnieździe wielkości orzecha, zbudowanym sama. Gniazdo z łusek pąków kwiatowych, przyssawione do gałązki pajęczyną. Samica maskuje je z zewnątrz mechami, a wnętrze wyściela puchlinami mleczaka, rogoziny lub ostroga. Gniazdo jest elastyczne – rośnie wraz z pisklątami. Często samice ponownie wykorzystują lub odbudowują to samo gniazdo w kolejnych latach.
Migracje
Kolibry rubinogardłe występują od południowej Kanady po Zatokę Meksykańską. Zimą wędrują do Meksyku lub na Karaiby. Przelecają bez lądowania nad Zatoką Meksykańską (18–20 godzin). Przybywają pod koniec lutego / początku marca. Następnie podążają za kwitnieniem roślin na północ i wracają do miejsc lęgowych z precyzją do ±2 dni.