Zachowanie i upierzenie pomagają odróżnić samca od samicy kanarki saffranowej (Sicalis flaveola). Mimo nazwy, to nie złotówka, lecz tangara. Pochodzą z Ameryki Południowej: trzy populacje w Kolumbii/Wenezueli, Brazylii/Argentynie, Ekwadorze/Peru. Wprowadzone na Hawaje, Jamajkę i jako ptaki walki w klatkach.
Znaki kolorystyczne
Samiec: jaskrawa żółć, zielonkawe, pomarańczowy czubek odróżniający od innych żółtych ptaków Ameryki Południowej. Samica podobna, ale nieco mniejsza i przyciemniona. Brzuch samicy bledszy. Jedna podgatunkowa samica totalnie inna: brązowa z ciężkimi pasami na piersi. Obie płci mają dwukolorowe dzioby: czarne u góry, jasne u dołu.
Zachowanie
Obserwacja na gnieździe – idealna okazja do rozróżnienia. Para szuka dól w drzewach lub opuszczonych gniazd (np. po hornero). Samiec śpiewa w sezonie lęgowym – słodki, powtarzalny śpiew – i gwałtownie broni terytorium. Samica wyłącznie inkubuje jaja 12–18 dni bez pomocy samca. Samiec w pobliżu pełni funkcję strażnika. Obie płci karmią młode, które na początku podobne do samicy. Młodzie opuszczają gniazdo po 14–17 dniach, pierwsza linka po 1–1,5 roku – wtedy płeć rozpoznawalna z upierzenia.
Starzenie
Kolory piór nasycają się z wiekiem, utrudniając identyfikację. Stara samica, mimo naturalnej matowości, może być jaśniejsza od młodego samca po pierwszej linie.
Status ochrony
Bez dokładnego liczenia, ale stabilnie liczna w zasięgu naturalnym – "Least Concern" (LC) wedle BirdLife International.