Utrata siedliska
- W miarę ekspansji populacji ludzkich, naturalne siedlisko rysi iberskiej jest fragmentowane i niszczone, co coraz trudniej sprawia, by rozproszone populacje tego gatunku mogły się rozmnażać i przetrwać.
Działalność ludzka
- Największym zagrożeniem dla rysi iberskiej jest działalność ludzka: polowanie, niszczenie siedlisk i wypadki drogowe. Niszczenie siedlisk przez rolnictwo, rozwój miejski i górnictwo drastycznie zmniejszyło zasięg rysi, dzieląc populacje na małe, odizolowane grupy, bardziej narażone na wyginięcie.
Choroby
- Dodatkowo ryś iberska jest podatna na choroby, takie jak leucemia kotów, która jest często śmiertelna dla tego gatunku.
Niska różnorodność genetyczna
- Ze względu na małą liczbę osobników, ryś iberska ma niską różnorodność genetyczną, co czyni ją bardziej podatną na choroby i inne zagrożenia. To ogranicza zdolność gatunku do adaptacji i regeneracji po trudnościach, zwiększając ryzyko wyginięcia.
Braconierstwo
- Ryś iberska jest też zabijana za futro i inne części ciała, w tym zęby, pazury i mięso, sprzedawane na czarnym rynku. Czasem wpadają w sznury postawione na inne zwierzęta, albo są strzelane przez myśliwych, którzy mylą je z innymi gatunkami, np. lisami.
Konflikt człowiek-dzika natura
- Ryś iberska bywa w konflikcie z ludźmi, polując na zwierzęta hodowlane i zwierzęta domowe. To może prowadzić do zemstwnych zabójstw przez rolników i inne osoby, dalej redukując ich liczebność.