Kocięta powinny zostać z matką min. 5–6 tygodni, by zwiększyć szansę na przetrwanie. Czasem matka ginie, choruje, odrzuca lub porzuca gromadę. Sierotki potrzebują opiekuna na podstawowe potrzeby.
Ciepło
Kocięta czerpią ciepło z matki i rodzeństwa. Jeśli zimno – nie jedzą, są apatyczne, wpadają w stan komoza i giną. Gdy znajdziesz sierotkę – pierwsza rzecz: ogrzej. Schowaj pod ubraniem przy skórze, potem przenieś do pudełka 30 cm wysokości, wyłożonego chłonną tkaniną (ręcznik). Przykryj wełnianym/polarowym kocem, by zatrzymać ciepło. Daleko od przeciągów.
Karmienie
Butelki do karmienia szczeniąt/kociąt (pet nursers) – najlepsze. Dostępne u weterynarza, w zoologicznych, online. Możesz też użyć pipety, ale pozwól kocięciu ssac w swoim tempie. Wymuszone karmienie = ryzyko zapalenia płuc. Karm co 3–4 godziny. Rozgrzej mleczko przed podaniem.
Stymulacja
Sierotki potrzebują pomocy z toaletą. Matka lizje brzuch, by stymulować mocz/wywieranie. Ty: nawilż watę ciepłą wodą, delikatnie trzymaj po brzuchu, pachwinie i odbycie. Często najpierw mocz, potem wywarcie. Od razu oczyść watą. Jeśli biegunka – natychmiast do weterynarza (ryzyko odwodnienia).
Kąpiel
Kąp sierotkę, gdy zacznie brzydko pachnieć, zbrudzi się kalem lub zostanie opryskana na pchły. Ciepła woda + 1–2 krople łagodnego mydła (szampon dla niemowląt lub mydło chirurgiczne). Tylko tyłek. Nigdy nie zanurzaj głowy – ryzyko utopienia i zapalenia płuc. Po kąpieli natychmiast osusz ręcznikiem, potem suszarką na najniższej mocy, min. 15–20 cm od kocięcia, by nie poparzyć.
Po karmieniu oczyść wilgotną chusteczką ruchem naśladującym lizanie matki – to uczy samoczyszczenia. Wróć do pudełka, gdy w pełni suche. Jeśli nie wysusisz – skurczy się i zachoruje.