Mikroczip to mały zakodowany element krzemowy implantowany w tkankę miękką szyi zwierzęcia. Może zostać odczytany przez organizacje opieki nad zwierzętami, jeśli zwierzę zostanie znalezione. W 2010 r. mikroczipowanie kotów i psów stało się powszechne. Zazwyczaj brak skutków ubocznych, możliwe łagodne, krótkotrwałe podrażnienie i ból w miejscu wstrzyknięcia. Poważniejszym problemem może być fibrosarkom.
Reakcje na zabieg
Implantacja mikroczipa prosta jak szczepienie. Gruba igła wstrzykuje czip w luźną skórę między łopatkami. Większość kotów bez reakcji, niektórzy jak po szczepieniu. Rzadko: swędzenie lub ucisk w miejscu wstrzyknięcia. Kot nie potrzebuje znieczulenia – regeneracja niemal natychmiastowa.
Reakcje na rozmieszczenie
Wcześniejsze mikroczipy mogły się przesuwać w tkance. Nowsze bezpieczniejsze, obojętne, zostają w miejscu. Tkanka rosnie wokół czipa, zapewniając stabilność. Migracja czipa problemem ze względu na ryzyko nieodczytania przez skanery. Migracja może też powodować dyskomfort i odrzucenie. Nowe czipy z materiałów biokompatybilnych lepiej zraszają się z tkanką, zapobiegając infekcji i odrzuceniu.
Fibrosarkom
Fibrosarkom to rzadki rak tkanki miękkiej w miejscu wstrzyknięcia. Ze względu na rozmiar i typ szczepionek, koty częściej niż większe zwierzęta rozwijają fibrosarkom w miejscu wstrzyknięcia. Badania wskazują na związek z określonymi szczepionkami na wściekliznę i leucemię kotów, choć każde wstrzyknięcie może stać się źródłem raka. Większość kotów z fibrosarkomem ma predyspozycję genetyczną, wiele szczepionek skorygowano by minimalizować ryzyko.