Persy to popularna rasa – długie sierści, łagodny usposobienie. Jak każda rasa, narażone na specyficzne choroby. Różnią się ciężkością i leczeniem – przy problemach medycznych konieczna wizyta u weterynarza.
Wielowtorzowe choroby nerek (PKD)
Genetyczna choroba częsta u Persów. Objawy w starszym wieku, choć torbiele w nerach występują już u młodych. Torbiele rosną z wiekiem, powodując powięksnienie i niedysfunkcję nerek. Stan śmiertelny – ostateczna niewydolność nerek. Objawy: utrata wagi i apetytu, polidipsja, poliuria, depresja. Wymagana opieka weterynaryjna.
Postępująca atrofia/degeneracja siatkówki (PRA/PRD)
Jedna z chorób prowadzących do ślepoty. Fotoreceptory w oku (widzenie w nocy, kolory) degenerują – utrata ostraci wzroku do całkowitej ślepoty w wieku 3–5 lat. Dziedziczna u niektórych Persów. Objawy: nuitka ślepotę, rozszerzone źrenice, zmętnienie oczu, depresja, lęk/niechęć do eksploracji.
Seborrea oleosa
Skóra łuszcząca się, nadmiernie tłusta. Może być dziedziczna, pojawiać się wcześnie. Leczenie: sterydy doustne i miejscowe, antybiotyki przy wtórnych infekcjach. Skracanie sierści i kąpiele w szamponach specjalnych pomagają. Objawy: łuszczywo-tłusta skóra, świąd, wypukliny, wrzody.