Incyzja (łancetowanie)
Ropień leczy się w znieczuleniu. Jeśli nie pękł sam, weterynarz robi nacięcie centralne, by spuścić gnoj. Przy dużych lub rozległych ropniach konieczne może być kilka nacięć.
Płukanie
Rana płukana jest roztworem antyseptycznym strzykawką do momentu, aż odpływający płyn będzie czysty. Pozwala to ocenić stan tkanek i ciężar infekcji.
Debrydment (oczyszczanie)
Jeśli ropień pękł samodzielnie, brzegi rany mogą być martwe. Weterynarz ucinają je nożycami chirurgicznymi, odsłaniając świeże, różowe tkanki. Usuwa się też silnie zainfekowane tkanie w środku. Ponowne płukanie kończy etap.
Zamykanie rany
Małe ropnie bez debridmentu zostawia się otwarte. Duże rany – szycie lub opatrunek. Przy ciężkiej infekcji wkłada się dreny lateksowe, by gnoj odpływał podczas gojenia; usuwa się je po kilku dniach.
Farmakoterapia
Weterynarz podaje antybiotyk dożylnie od razu po zabiegu, a do domu przepisuje antybiotyki doustne na 7–14 dni. Często dodaje maść antybiotyczną na ranę, płyn do codziennego płukania i zaleca ciepłe kompresy na zmniejszenie obrzęku i drenaż.