Chlorambucil (Leukeran) pomaga leczyć niestorczne choroby autoimmunologiczne. Celuje w podział komórkowy, zmienia produkcję białek, powoduje śmierć komórki. Weterynarze przepisują w protokółach chemioterapii: mieloma mnoga, leucemia limfocytowa, rak jajnika. Koty ze stanami autoimmunologicznymi: zapalne choroby jelit, hemolityczna anemia immunologiczna. Skutki uboczne: krwiotwórstwo, dolegliwości jelitowe, zaburzenia nerwowe, alopecja (wolny odrost ostrzyżonej sierści).
Mielosupresja
Chlorambucil może wywołać tłuczenie szpiku kostnego (mielosupresję). Szpik (miękki materiał w kościach) produkuje erytrocyty, leukocyty, płytki. Mielosupresja = spadek produkcji krwinek -> niskie morfologia. W 2. tygodniu terapii może się pojawić. Interakcje z innymi lekami pogłębiają tłuczenie szpiku i dodają inne skutki (infekcje). Przedawkowanie -> tłuczenie wszystkich szeregów krwinkowych. Pancytopenia = jednoczesne niedobory krwi. Rzadko: pancytopenia, padaczka, niepłodność.
Trombocytopenia
Koty z istniejącym tłuczeniem szpiku/infekcją mogą rozwijać trombocytopenię – niskie płytki. Przy uszkodzeniu naczyń płytki normalnie krzepią. Przy niskich płytkach – ryzyko krwawień samowolnych.
Leukopenia
Chlorambucil może dawać leukopenię/leukocytopenię, zwłaszcza przy istniejącym tłuczeniu szpiku. Spadek leukocytów do 50–3000/µl. Białe krwinki walczą z infekcjami – spadek = większe ryzyko infekcji.
Dolegliwości jelitowe
Koty mogą cierpieć: biegunkę, wymioty, opóźnione opróżnianie żołądka, anoreksję.
Mioklonus
Chlorambucil może wywołać mioklonus – rzadkie zaburzenie nerwowe. Mięsień/grupy skurczają się nieprosto do 60 razy/minutę.