Choć koty naturalnie linką sierść, nagła utrata futra może sygnalizować problem zdrowotny. Jeśli zauważysz ten objaw, może on wskazywać na jedną z kilku chorób. Ważne jest rozpoznawanie towarzyszących objawów, aby skonsultować się z weterynarzem.
Alopekcja u kotów
Alopekcja felina to choroba o podstawie genetycznej, nazywana również alopekcją psychogeniczną, dermatitą psychogeniczną lub trychotylomanią u kotów. Powoduje nadmierne czesanie się, co prowadzi do powstawania łysin na skórze. Świąd nie jest przyczyną alopekcji. Badania weterynaryjne sugerują, że alopekcja u kotów może wynikać z choroby autoimmunologicznej, porównując ten zespół do zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych u ludzi. Nadmierne czesanie może występować w odpowiedzi na nudność, nerwowość lub stres. Skonsultuj się z weterynarzem w sprawie zarządzania problemem. Może on zalecić poświęcanie więcej czasu na zabawę z kotem w celu zmniejszenia stresu i nudności, a także ewentualnie przepisać leczenie farmakologiczne. Choć nie ma pełnego wyzdrowienia, sierść kota może odrastać przy odpowiednim leczeniu.
Choroba Cushinga
Choroba Cushinga to rzadkie schorzenie, zazwyczaj występujące u starszych kotów, spowodowane guzem przysadki lub kory nadnerczy, prowadzące do nadprodukcji kortykosteroidów. Choć kortyzol naturalnie występuje w organizmie, pomagając w reakcji na stres, ból czy infekcje, jego ciągła produkcja powoduje szereg problemów. Jednym z najbardziej widocznych objawów jest rzadzenie sierści lub łysienie. Inne objawy to: przyrost lub utrata wagi, wygląd "balona" (brzuch watowaty), wzmożone picie wody, apetyt i oddawanie moczu oraz nadmierne dyszanie. Natychmiast skonsultuj się z weterynarzem, ponieważ leczenie zazwyczaj wymaga operacji. Wskaźnik przeżycia po operacji u starszych kotów wynosi około 50%.
Cukrzyca u kotów
Podobnie jak u ludzi, cukrzyca u kotów występuje, gdy trzustka nie produkuje wystarczająco dużo insuliny – hormonu regulującego gospodarowanie cukrem. Zazwyczaj pojawia się u kotów w średnim lub starszym wieku. Choroba powoduje wypieranie sierści oraz inne objawy: utratę wagi, niezwykłe pragnienie i nadmierne oddawanie moczu. Rozróżnia się dwa typy: cukrzycę nieskomplikowaną (kot wykazuje objawy, ale nie jest silnie chory) oraz ketoacydozę (kot wykazuje znaki poważnego stan, wymaga szybko działającej insulin i płynów dożylnych). Po stabilizacji kota stosuje się te samą terapię co przy nieskomplikowanej – zastrzyki insulinowe. Wczesne wykrycie, leczenie i regularne kontrole dają dobrą prognozę. Jeśli będziesz ścisłe przestrzegać zaleceń weterynarza, niektórzy koty mogą wznowić produkcję insuliny. Zmiany diety i aktywności fizycznej ogromnie wpływają na zdrowie kota.