Ziołolecznictwo to potężne narzędzie w weterynarii, ale może zaszkodzić. Kluczowe: rozróżnienie medycyny zachodniej i ziołowej oraz różnice między gatunkami, by nie podać toksycznych ziół – nawet z najlepszymi intencjami.
Potrzebne przedmioty
- Książki o weterynaryjnym ziołolecznictwie (np. Alan Shoen)
Instrukcja
Ustal diagnozę weterynaryjną. Konkretne problemy zdrowotne potwierdzone przez weterynarza medycyny zachodniej.
Przeanalizuj zioła i interakcje. Uwzględnij przyjmowane leki zachodnie. Koty nie mają jednego z układów dezaktywujących leki/zioła (jak psy, konie, bydło, ludzie) – dlatego nie wolno im dawać aspiryny (ani jej odpowiednika ziołowego – kory wierzby). Zioła mogą mieć śmiertelne skutki uboczne w złych kombinacjach lub z lekami.
Znajdź weterynarza ziołowego. Skonsultuj znalezione zioła. Czasem zioła lepsze od leków: (a) wątroba – syliboryna (ostropest plamisty) bardzo skuteczna, (b) nerki – Azodyl (nowa, skuteczna mieszanka ziołowa), (c) choroby immunoosłabiające (FeLV, wirusy) – ekhinaceja nie działa u zwierząt (udowodnione naukowo).
Dawkowanie – ostrożnie. Zioła nie mierzy się w jednostkach medycyny zachodniej, różne producenci = różna moc. Błąd w dawce = ryzyko.