Gatunki torbaczy wykazują szeroki wachlarz rozmiarów, od malutkich possumów pygmejskich mniejszych od ludzkiego kciuka po duże kangury ważące setki kilogramów.
Wspólne cechy fizyczne:
Torbiel: Jedną z najbardziej charakterystycznych cech jest torbiel (marsupium), skórna kieszeń na brzuchu samicy, która schroni i żywi niedorozwinięte młode.
Rył i usta: Kształty zależą od nawyków żywieniowych – od długich ryłów do wąchania owadów po szerokie pyszcze do roślinności.
Futro i kolorystyka: Futro bardzo się różni kolorystyką i wzorami, od ziemistych barw do maskowania po jaskrawych do komunikacji.
Kończyny: Specjalizowane do lokomocji – kangury mają silne tyłe nogi do skakania, inne mają kończyny do wspinania, lotów, kopania.
Ogon: Ogon pomaga w balansie, daje wsparcie lub działa jako chwytny element do chwytania.
Uszy: Często duże i elastyczne, pomagające w słuchu i komunikacji.
Dodatki: Niektóre mają specjalne cechy, np. chwytne łapy koali lub jadowity szpon samca dziobaka.
Przykłady: Kangury i wallaby (silne tyłe nogi, ogony balansujące), koale (drzewne), wombaty (kopające kończyny), diabły tasmańskie (potężne szczęki), posumy cukrowe (blony lotne).