Koty zęboszponowe, często nazywane Smilodonami, to przedhistoryczne gatunki felidów, które są teraz wyginęte. Istniały w epocznie pleistocenu i charakteryzowały się wyrazistymi, szponowatymi górnymi zębami psimi. Były drapieżnikami mięsożernymi, a ich dieta składała się głównie z dużych trawożerców. Oto zwierzęta, na których polowały koty zęboszponowe:
1. Koń pleistoceński (Equus):
Konie pleistoceńskie były mniejsze i masywniejsze od współczesnych koni. Były istotnym źródłem pożywienia dla kotów zęboszponowych.
2. Wieżby (Camelops):
Koty zęboszponowe polowały i zjadały różne gatunki wielbłądów, np. wielkiego wielbłąda (Camelops hesternus) i mniejsze gatunki, jak lamaopodobne Hemiauchenia.
3. Leniwie ziemne (Megatherium, Eremotherium):
Leniwie ziemne to duże, trawożerne ssaki, które były celem polowań kotów zęboszponowych.
4. Żubr (Bison antiquus):
Koty zęboszponowe polowały też na żubry w epoce pleistocenu.
5. Mastodonty (Mammut):
Mastodonty to słoniopodobne stworzenia, a koty zęboszponowe były wśród drapieżników polujących na nie.
6. Mamuty (Mammuthus):
Mamuty to masywne trawożerce, które też były w menu kotów zęboszponowych, choć możliwe, że polowali głównie na młode lub słabsze osobniki.
7. Renifery (Rangifer):
Koty zęboszponowe polowały na renifery, zwłaszcza w regionach, gdzie ich zasięgi się nakładały w pleistocenie.
8. Antylopa pronghorn (Antilocapra americana):
Koty zęboszponowe okazjonalnie polowały na antylopy pronghorn, które były szybkimi i zwinnymi trawożercami.
9. Tatue olbrzymie (Glyptodonty):
Tatue olbrzymie to mocno opancerzone ssaki, ale nadal były podatne na polowania kotów zęboszponowych.
10. Jelenie (Odocoileus):
Koty zęboszponowe polowały też na różne gatunki jeleni w pleistocenie.
Koty zęboszponowe wykorzystywały swoje długie zęby psie do zadawania głębokich, przenikających ran ofiarom, unieruchamiając je przed zjedzeniem mięsa. Konkretne preferencje i strategie polowań mogły się różnić w zależności od regionalnej dostępności ofiar i konkurencji z innymi drapieżnikami w epoce pleistocenu.