Zasadniczo były to drapieżniki wierzchołkowe, co oznacza, że znajdowały się na szczycie łańcucha pokarmowego. Ich dieta prawdopodobnie polegała na:
* duże rośliny: Zostały dobrze wyposażone, aby zdjąć duże ssaki, takie jak żubr, konie, wielbłądy, a nawet młode mamuty. Ich potężne szczęki i długie, ostre kły były idealne do rozdzierania mięsa.
* Mniejsza ofiara: Prawdopodobnie polowali również na mniejsze zwierzęta, takie jak jelenie, antylopa, a nawet ptaki.
* Carrion: Byli oportunistycznymi padlinnikami i skorzystaliby z tusz pozostawionych przez innych drapieżników.
Dokładny skład ich diety różnił się w zależności od dostępności ofiary w ich środowisku. Niektóre gatunki, takie jak Smilodon fatalis, były wysoce wyspecjalizowane do polowania na dużą ofiarę, podczas gdy inne były bardziej ogólnymi karmnikami.
Ważne jest, aby pamiętać, że koty szablone są szerokim terminem obejmującym kilka różnych gatunków wymarłych. Każdy gatunek miał własne unikalne adaptacje i preferencje dietetyczne.