Dieta kotów zęboszczypowych
Koty zęboszczypowe, które w rzeczywistości nie są kotami, lecz wydeadłą grupą wymarłych ssaków drapieżnych, miały zróżnicowaną dietę zależną od gatunku i regionu.
Zazwyczaj były drapieżnikami szczytowymi. Ich dieta prawdopodobnie składała się z:
- Dużych roślinożerców: Doskonale radziły sobie z polowaniem na duże ssaki: bizony, konie, wielbłądy, a nawet młode mamuty. Potężne szczęki i długie, ostre kły idealnie przerywały ciało.
- Mniejszych ofiar: Polowały też na jeleńce, antylopy i ptaki.
- Aas: Były oportunistycznymi necrofagami i korzystały z trupów pozostawionych przez inne drapieżniki.
Dokładny skład diety zależał od dostępności ofiar. Niektóre gatunki, jak Smilodon fatalis, były silnie wyspecjalizowane w polowaniu na dużą zwierzynę, inne były bardziej wszechstronne.
„Koty zęboszczypowe” to pojęcie zbiorowe obejmujące kilka wymarłych gatunków. Każdy miał unikalne przystosowania i preferencje pokarmowe.