Termin "szablozęb" jest w pewnym sensie mylący. Nie jest to pojedynczy gatunek, ale pojęcie zbiorowe dla grupy przedhistorycznych drapieżnych ssaków z przerostowo rozwiniętymi kłówkami górnymi.
Oto co czyni je wyjątkowymi:
Długie, zakrzywione kłówki: Ich najbardziej charakterystyczną cechą były niezwykle długie, zakrzywione kłówki górne, które u niektórych gatunków osiągały do 30 cm długości. Te zęby były przystosowane do przebijania i rozrywania, prawdopodobnie służące do polegania dużych ofiar.
Zróżnicowana grupa: Termin "szablozęb" obejmuje wiele różnych gatunków, które ewoluowały niezależnie, na różnych kontynentach i w różnych okresach. Nie były one blisko spokrewnione.
Nie są prawdziwymi kotami: Mimo nazwy, szablozęby nie są blisko spokrewnione z dzisiejszymi felidami. Należą do różnych rodzin, w tym Nimravidae (fałszywe szablozęby), Barbourofelidae i Machairodontinae (prawdziwe szablozęby).
Wyginięte: Wszystkie znane gatunki szablozębów wyginęły między 10 000 a 2,5 mln lat temu.
Przykłady szablozębów:
Smilodon: Najbardziej znany, duży, potężnie zbudowany kot z masywnymi kłówkami. Często nazywany "tygrysem szablozębym", choć nie był blisko spokrewniony z tygrysami.
Homotherium: Rodzaj obejmujący wiele gatunków z nieco krótszymi kłówkami, ale nadal niesamowicie potężnymi.
Megantereon: Kot z charakterystycznym kostnym grzbietem nad oczami i niezwykle długimi kłówkami.
Jak polowali:
Nadal trwa debata na temat sposobu polowania szablozębów. Niektórzy naukowcy uważają, że używali kłówek do zadawania potężnego ugryzienia w szyję ofiary, inni sugerują, że mogły służyć do zadawania ciętych ran.
Wyginięcie tych majestatycznych stworzeń pozostaje zagadką, choć zmiany klimatyczne, konkurencja z innymi drapieżnikami i zmiany w dostępności ofiar są wszystkimi możliwymi czynnikami.